صاحب این بقعه، معروف به "سلطان علی"، فرزند بلافصل امام محمد باقر(ع) است که به تقاضای مردم کاشان و حوالی آن، امام او را برای ارشاد و تعلیم شرایع اسلام به این منطقه فرستاده بود. علاقه و استقبال بسیار مردم از سلطان علی موجب نگرانی حاکم قم شد و او سرانجام پس از سه سال اقامت در این منطقه در جنگی به شهادت رسید. هر سال در نزدیک ترین جمعه به هفدهم مهر ماه، مصادف با روز شهادت سلطان علی، مراسم خاصی به نام "قالی شویان" در این محل برگزار می شود.
در رواق جنوب غربی بقعه، ضریح کوچکی هست که دو مرقد درون آن منسوب به نوادگان سلطان علی است. در سرداب زیر ایوان صفا نیز، بیش از صد تابوت وجود دارد که اجساد درون آنها سالم مانده اند. در سال 1314 شمسی، آیت الله مرعشی نجفی از این سرداب بازدید کردند که به گفته ایشان، اجساد مزبور از یاران سلطان علی است. بانی اولیه بقعه، مجدالدین عبید الله، وزیر عراق در دوره سلجوقیان معرفی شده و در منابع آمده است که احداث کاروان سرا، حمام، نهر و باغ و بستان نیز کار مجدالدین می باشد. در چوبی گنبدخانه بقعه به رواق شمال غربی آن باز می شود و دو در دیگر گنبدخانه به ایوان شمال شرقی (ایوان سردار) و رواق جنوب غربی گنبدخانه باز می شوند. در دیگر گنبدخانه از سوی ایوان جنوب شرقی آن (ایوان صفا) باز می شود. بر درگاه این در، یک کتیبه کاشی معرق نمایان شده که حاوی نام شاه طهماسب صفوی می باشد. سابقاً بر روی مرقد امام زاده، دو ضریح چوبی بوده که امروزه بر جای آنها، ضریحی فلزی قرار دارد. تعدای سنگ مزار قدیمی نیز در قسمت های مختلف این مجموعه دیده می شود که قدیمی ترین آنها در وسط صحن شمال شرقی مجموعه ( صحن سردار) واقع شده و به مورخ 933 ه.ق باز می گردد. (الف-1)
